مدیریت مصرف پروتئین در تغذیه دام

حیوانات اهلی به آمینواسیدهای ضروری که خودشان قادر به ساختشان نیستند و همچنین به میزان کافی منابع نیتروژنی برای ساخت اسید آمینه‌های غیرضروری احتیاج دارند. این پروتئین‌ها از منابع مختلف گیاهی و به میزان کمتری از منابع حیوانی تأمین می‌گردند. برای تأمین این اسیدآمینه‌ها، باید جیرهٔ غذایی توسط متخصص تغذیه فرموله شود و بالانس اسیدآمینه‌ها صورت گیرد.

جمعیت میکروارگانیسم‌های موجود در دستگاه گوارش حیوانات اهلی، توانایی ساخت تمام آمینواسیدهای مورد نیاز بدن حیوانات را دارد. اگر این میکروب‌ها در روده بزرگ باشند، اسید‌های آمینه مورد نیاز از طریق مدفوع دفع می‌شوند. در نشخوارکنندگان، میکروب‌های شکمبه، با منابع نیتروژنی که حتی می‌توانند غیرپروتئینی نیز باشند، اسید‌های آمینهٔ ضروری را می‌سازند. در این حیوانات، کیفیت پروتئین قابل هضم در شکمبه اهمیتی ندارد، بلکه موضوع مهم قابلیت تخریب‌پذیری (Degradability) یا عدم تخریب‌پذیری (Undegradability) پروتئین‌ها در شکمبه دام است. پروتئین‌های RUP یا تخریب‌ناپذیر برای میکروب‌های شکمبه غیرقابل دسترس هستند.

این پروتئین‌ها با نام‌های پروتئین عبوری و UIP نیز شناخته می‌شوند. پروتئین عبوری از شکمبه خارج شده و در روده هضم و جذب می‌شود. در مقابل پروتئین‌های عبوری، RDP یا Degradable intake protein یا DIP که پروتئین‌های تجزیه‌پذیر در شکمبه هستند قرار دارد. این پروتئین‌ها توسط میکروب‌های شکمبه تخریب و هضم می‌شوند و در ساخت پروتئین‌های میکروبی مصرف می‌شوند. بنابراین برای ما وجود RUP در تغذیه نشخوارکنندگان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در بحث بعدی در مورد سیستم‌های اندازه‌گیری این پروتئین‌ها صحبت خواهیم کرد.